Repsol YPF

A degradación que sofren os filmes agrícolas pola súa exposición á intemperie sucede nunha escala de tempos demasiado grande cando o que se pretende é saber se as modificacións que se introducen nas formulacións supoñen unha mellora respecto aos compostos de partida. O obxectivo de realizar ensaios en cámaras con fontes de luz artificial é tratar de obter información respecto ao comportamento que cada material tería ao ser exposto á intemperie, pero nun período de tempo máis curto e baixo condicións controladas.

Entre os diferentes tipos de fontes lumínicas que se utilizaron destacan as lámpadas de arco de xenón e as UV fluorescentes. Na gráfica que aparece a continuación móstrase o espectro da luz solar comparado co das dúas lámpadas anteriores. Como se pode observar, a primeira delas reproduce con bastante aproximación o espectro da irradiación solar nas rexións ultravioleta e visíbel cando se utilizan filtros axeitados. A luz UV que se emprega na actualidade é moito máis enerxética posto que toda a súa irradiancia se concentra na zona do UV-B (máximo a 313 nm).

As cámaras que se comercializan para o envellecemento artificial de mostras no laboratorio permiten actuar sobre tres dos factores que aceleran os procesos de degradación: radiación, temperatura e humidade relativa (condensación). Existen métodos normalizados nos que se indican os valores máis axeitados para cada ensaio: ISO 4892; ASTM D 2565, G 151, G 154, G 155; UNE 53104, 53328. O criterio que se utiliza habitualmente para considerar que unha mostra está degradada é que o seu alongamento no punto de rotura sexa inferior ao 50% do valor da mesma mostra sen envellecer.