Basicamente, o secado consiste en retirar por evaporación a auga da superficie do produto e traspasala ao aire circundante. A rapidez deste proceso depende do aire (da velocidade coa que este circule arredor do produto, o seu grao de sequidade, etc.) e das características do produto (a súa composición, o seu contido de humidade, o tamaño das partículas, etc.).
A cantidade de vapor de auga presente no aire chámase humidade: un aire absolutamente seco, sen vapor de auga no seu interior, contén unha humidade relativa do 0%, mentres que un saturado de auga ten unha humidade relativa do 100%. A medida que o aire se quenta, a súa
humidade relativa decae e, polo tanto, pode absorber máis humidade. Ao quentarse o aire arredor do produto, este deshidrátase máis rapidamente.
Na práctica, nunca se acada o nivel máximo de auga que en teoría pode absorber o aire, debido á eficiencia coa que o aire se mestura co produto, a natureza e as características do produto e outras razóns. En condicións normais, o aire pode retirar dun 30% a un 50% da cantidade teórica de auga.
Unha vez que a humidade da superficie se retirou por evaporación, o nivel de secado depende da velocidade coa que a súa humidade interna se dirixa á superficie, o que varía dun produto a outro. Polo tanto, aínda que puidese pensarse o contrario, un secado mellor non sempre significa un secado máis rápido, pois se a superficie se seca totalmente, fórmase unha codia que impide o secado interior.
As necesidades enerxéticas reais por quilogramo de produto que hai que desecar son variábeis en función das características climatolóxicas do ano, as cales determinan:
O aire quente necesario pódese obter:
A continuación, preséntase un cadro que pode servir como orientación sobre o intervalo de temperaturas e humidade das que falamos:

Nota informativa: Tradución do orixinal en castelán. No caso de calquera discrepancia, prevalecerá a versión en castelán.