Repsol YPF

Construído en 1957 en Monterrey (California) o circuíto Lagoa Seca posúe unha configuración diferente á das demais pistas do Campionato do Mundo, no que ingresou en 1988. Seis anos despois da súa entrada, o Gran Premio de EE.UU. trasladouse a outros lugares para poder realizar as modificacións necesarias na pista e así facer fronte tanto á evolución das máquinas como ás esixencias da FIM e da FIA.

A partir de 2004 realizáronse grandes cambios no circuíto californiano, aumentando a seguridade da pista. Entre estas modificacións hai que destacar a ampliación do carril de saída e da recta principal, a substitución de pianos ou o desprazamento de barreiras para ampliar as escapatorias en diferentes puntos do circuíto. Con todo, estes cambios non afectaron ao deseño do seu trazado nin ás súas características principais: a súa lonxitude, 3,6 km, e as súas 11 curvas.

A parte máis famosa do trazado é a curva número 8, coñecida como “Sacarrollas”. Trátase dunha espectacular chicane cun cambio de nivel de 91 metros e pola que os pilotos pasan a 60 km/h. É nesta curva onde se viviron moitos dos momentos históricos deste gran premio, como o adiantamento do italiano Zanardi ao estadounidense Herta polo interior da curva na última volta da carreira CART de 1996.

Outros puntos a ter en conta son a recta de meta, moi curta e con dous leves cambios de dirección, onde se alcanza a velocidade máxima, preto de 270 km/h; e o tramo anterior e posterior ao “sacarrollas”. Xusto antes desta curva hai un desnivel onde as motos tenden a despegarse do asfalto, e, unha vez pasado a curva 8, hai dous rápidos cambios de dirección que se realiza a unha velocidade de 135 km/h e que levan a unha pronunciada baixada.