Repsol YPF

As competencias da xunta de propietarios

A xunta de propietarios é o órgano soberano da comunidade de veciños, posto que acapara todas as competencias para o funcionamento da comunidade e decide todas as cuestións de transcendencia no inmóbel. A xunta está formada polos propietarios de todos os elementos do edificio, tanto pisos como locais, prazas de garaxe ou rochos.

 
A Lei de propiedade horizontal atribúe cinco grandes competencias á xunta de veciños:
1. Nomear e destituír as persoas que exerzan os cargos na xunta (presidente, vicepresidente, tesoureiro, conselleiros e vogais), e resolver as reclamacións que os titulares dos pisos ou locais formulen contra a actuación dos anteriores cargos.
2. Aprobar tanto o plan de gastos e ingresos da comunidade como o aboamento das contas pendentes.
3. Aprobar os presupostos e a execución das obras de reparación do inmóbel, xa sexa con partidas presupostarias ordinarias como extraordinarias e informar das medidas urxentes adoptadas polo administrador do terreo.
4. Aprobar ou reformar os estatutos e determinar as normas de réxime interior.
5. Coñecer e decidir no resto dos asuntos de interese xeral para a comunidade, acordando as medidas convenientes para o mellor servizo común.
 
Antes de dilucidar os diferentes tipos de maioría, convén precisar en que consiste a cota asignada a cada propietario. A lei estabelece os seguintes criterios para coñecer a porcentaxe de representatividade de cada propietario na toma de decisións, así como a cota correspondente tanto nos beneficios coma nas cargas: a superficie útil de cada piso ou local respecto ao total do inmóbel; a situación exterior ou interior; e o uso que racionalmente se presume dos elementos comúns (por exemplo, o ascensor utilizarao moito máis o veciño do cuarto piso ca o do baixo). As ditas porcentaxes deben estar reflectidas no Estatuto da comunidade de propietarios.
 
Por outra banda, non todos os acordos da xunta de veciños requiren as mesmas condicións de aceptación. Dependendo da importancia do asunto, a lexislación española recolle as seguintes clases de maioría, tal e como regula o artigo 17 da Lei de propiedade horizontal:
1. Unanimidade. O 100%, sen máis interpretacións. O feito de que unha decisión requira a unanimidade dos propietarios implica, sinxelamente, que todos os propietarios deben estar de acordo sen marxe a excepcións. Requírese a unanimidade, por exemplo, para modificar os estatutos ou para derrubar un muro que forme parte da estrutura do inmóbel.
2. As tres quintas partes. Este tipo de maioría (60%) precísase para instalar un ascensor no terreo, contratar ou suprimir os servizos dun porteiro, vixilancia e outros servizos considerados de interese xeral.
3. A maioría dos propietarios. Abonda con que a metade máis un (51%)  vote a favor por exemplo da supresión das barreiras arquitectónicas do edificio ou de elementos que dificulten o acceso a persoas con minusvalidez para que se poidan levar a cabo as obras.
4. Un terzo dos integrantes. O acceso a servizos de telecomunicación regulados require a aprobación da terceira parte dos veciños (33%), a petición de calquera deles. A mesma porcentaxe se necesita para aprobar a instalación de sistemas de aforro enerxético (paneis solares), se ben a comunidade non poderá repercutir o gasto das devanditas instalacións aos veciños que non o votasen expresamente. Agora ben, se un veciño no seu momento votou en contra e despois cambia de opinión, terá que aboar o importe que lle correspondese nun primeiro momento, debidamente actualizado, xunto co importe do interese legal.