Repsol YPF

Tal e como nos lembran as espectaculares explosións de volcáns que ocasionalmente podemos ver nos medios de comunicación, debaixo dos nosos pés, pasando a delgada capa da codia terrestre, temos un xigantesco sistema de calefacción natural do que hai apenas unhas décadas comezamos a servir. 

Produción de electricidade

Trátase dunha fonte de enerxía renovable e non contaminante que produce un total de 7.000 megavatios en 21 países. O inconveniente das centrais eléctricas de enerxía xeotérmica é que requiren determinadas condicións que só se dan nalgunhas partes do mundo, como as Illas Filipinas, México, Estados Unidos, Canadá ou Nova Zelanda. Para que se poida instalar unha central xeotérmica é necesario que haxa un xacemento de auga en torno en zonas tectónicas xeoloxicamente recentes para que as elevadas temperaturas do magma situado baixo a codia terrestre quenten a auga. 

Para acceder a elas débese realizar unha perforación similar ás que se empregan na extracción de petróleo ou gas, e o vapor que sae de alí move unha turbina na central que xera a electricidade. A miúdo se emprega un sistema de circuíto pechado, facendo volver a auga ao xacemento do que provén. Desta maneira impídese a emisión á atmosfera de posibles gases tóxicos que se poden aloxar no xacemento e garántese ademais que ese xacemento non se esgotará, facendo posible que a central teña un tempo de utilidade teoricamente ilimitado. 

Calefacción para as vivendas

O outro gran uso deste calor subterráneo está na climatización de edificios durante os períodos invernais. O sistema de calefacción de distrito máis grande do mundo está en Reykjavick, Islandia, unha illa coñecida polos seus géysers e que grazas a este método conseguiu reducir considerablemente os seus niveis de contaminación. Nalgunhas zonas dos Estados Unidos emprégase ademais de na calefacción de vivendas noutros usos. A auga quente obtida con este sistema distribúese en condutos subterráneos baixo as estradas para previr a formación de placas de xeo na calzada que poidan provocar accidentes, como nas Cataratas Klamath de Oregón. E en Novo México tamén se distribúen baixo terreos de cultivo, para facilitar o crecemento das plantas pese ás inclemencias do tempo. 

Pero a diferenza das especiais características requiridas para as centrais eléctricas xeotérmicas, que precisan acceder a temperaturas moi elevadas, para a calefacción requírese moito menos, polo que é un sistema moi difundido en todo o mundo. De feito a apenas uns metros baixo terra e independentemente do frío que faga na superficie, acádase unha temperatura estable de entre 7 e 13 graos. Polo que se pode crear un circuíto pechado de tubaxes de polietileno soterradas baixo unha casa para que a auga quentada na parte inferior permita climatizar a vivenda. 

Aínda que a instalación deste sistema ten un alto custo inicial, o seu mantemento supón un aforro respecto a outros sistemas de calefacción, polo que a longo prazo pode resultar rendible.  Como só fai falta unha bomba para mover a auga pero non un quentador, por cada quilovatio de enerxía eléctrica consumida no sistema xeotérmico xéranse, aproximadamente, 4 kW de calefacción, mentres que nos sistemas convencionais cada kW de potencia eléctrica produce 2,3 kW de calefacción. 

Artigos relacionados

- Captura e secuestro de CO2

- Parques enerxéticos mariños