Repsol YPF

Moitos de nós nos acostumamos a manexar artefactos electrónicos sen ter a máis leve idea de cal é o seu funcionamento interno. Como se de maxia se tratase, simplemente enchufámolos e esperamos deles que sirvan aos nosos propósitos. Pero a súa crecente complexidade non nos debería disuadir de comprender certas nocións básicas que nos poden resultar moi útiles. 

Calquera gran electrodoméstico con carcasa metálica como os frigoríficos, fornos, lavadoras, etc, é susceptible de sufrir algún defecto no illamento do seu circuíto eléctrico que permita a transmisión de electricidade ao exterior. Se o tocásemos, especialmente estando descalzos ou pisando unha superficie húmida (dado que a corrente tende a fluír polo sitio que menos resistencia teña), poderiámonos converter en transmisor da electricidade entre ese aparello e o chan e, desde logo, iso non sería moi agradable. Incluso podería pór en perigo a nosa vida. 

Por ese motivo, desde 1973 a lei establece que todos os edificios que se constrúan deben contar cunha toma de terra. Trátase dunha parte do circuíto eléctrico cuxa función é a de impedir que se poidan dar casos de electrocución. Grazas a eles a electricidade, en lugar de transmitirse a través do noso corpo, “escaparía” a través desa toma de terra de forma moito máis segura.  

Como funcionan

Nas instalacións novas, a toma de terra é obrigatoria para todos os circuítos, incluíndo os de iluminación. Nos enchufes resulta facilmente distinguible, xa que se trata de dúas pequenas patillas metálicas situadas aos lados. Esas patillas están conectadas a un cable que a normativa esixe que sexa de cor amarelo e verde, para facilitar a súa identificación. 

Todos eses cables amarelos e verdes provenientes dos enchufes desembocan nun mesmo lugar; é unha especie de sumidoiro da electricidade en forma dunha vara metálica duns dous metros, cravada no chan da base do edificio. Esa peza acostúmase denominar pica e normalmente ten un grosor medio duns seis centímetros en caso de ser de aceiro, ou de apenas 14 milímetros, en caso de ser de cobre. Esta é a instalación eléctrica máis frecuente. Non obstante, hai outras nas que en lugar de picas empréganse unhas placas de cobre ou ferro cincado, unhas mallas metálicas ou simplemente sotérrase un cable de cobre (sen illante, naturalmente).  

Se ben este é o sistema instalado nos edificios, as liñas de alta tensión da rede de subministración tamén contan co seu propio sistema. Neste caso, o fío de terra sitúase na parte superior das torres e está conectado á estrutura destas, que contan cunha toma de terra similar á anteriormente descrita. Desa forma pode xogar unha dobre función: non só protexe as persoas dunha descarga accidental senón que, ao se atopar máis alto que os citados condutores serve tamén de pararraios, de maneira que as descargas que se poidan producir durante as tormentas se deriven directamente á terra e non interfiran no sistema de subministración eléctrica. 

Artigos relacionados:

- Como manter en bo estado a caldeira

- ¿Inflúe o cambio de estacións no consumo enerxético?