Repsol YPF

Que se elabora con lima, azucre, moito xeo e cachaça, aínda que se pode substituír por ron ou vodka. Un dos principais compoñentes da caipirinha é a cachaça, un augardente de caña de azucre que ata hai poucos anos estaba visto como malo e vulgar xa que o seu alto contido alcohólico (podía chegar aos 54º) unido ao seu baixo prezo asociábase aos alcohólicos e aos estratos de poboación con menos recursos. 

A cachaça destilouse por primeira vez en 1532, despois de que os colonos portugueses das illas Madeira introduciran o azucre de caña en Brasil. Ten unha graduación alcohólica que oscila entre os 38 e os 48º e obtense pola destilación do mosto fermentado da caña de azucre. 

Cada ano prodúcense no territorio brasileiro máis dun billón de litros de cachaça, comercializados baixo o nome de máis de 4.000 marcas diferentes, o que converte a esta augardente na bebida nacional de Brasil. Por esta razón e pola súa importante participación na elaboración da caipirinha, a IBA (International Bartender Association) incluíu este cóctel na lista das 50 bebidas máis influentes. 

A caipirinha é un combinado excelente. Creouse en Rio de Janeiro como oferta aos turistas nas calorosas noites de estío xa que, a pesar do seu alto grao alcohólico, é unha bebida moi refrescante e fácil de beber que combina a acidez da lima coa dozura do azucre e a cachaça. 

O seu sabor, fresco e exótico, deixa no padal un toque latino a carnaval, aínda que, en realidade, o seu nome é o diminutivo de caipira, que é unha palabra portuguesa que define aos campesiños ou a aquelas persoas que viven no campo.  

Espremer a polpa
A súa elaboración é moi sinxela. Para isto, tómase un vaso de boca ancha. En primeiro lugar lávase e sécase ben unha lima caribeña. Córtase en anacos, sen quitarlle a cáscara e ponse cunha cullerada de azucre no vaso. Déixanse repousar para que maceren. Posteriormente machúcase con coidado cunha culleriña ou un morteiro de madeira ata espremer todo o xugo e a polpa da lima. Recoméndase facelo así. Desta forma o matiz da pel da froita tamén se incorpora ao sabor.

 A continuación énchese o vaso con xeo moído (non se debe picar moi pequeno para que non se derreta tan rápido),  vólvese machucar todo ben,  engádese cachaça, bátese ben todo e sérvese a caipirinha en vasos previamente arrefriados na neveira,  cunha palliña para poder tomala en pequenos sorbos e decorados cunha parasol de vimieiro. 

Aínda que esta é a receita típica, ao longo e ancho do mundo poden atoparse diversas variantes se non se pode ter cachaça, pódese empregar ron (neste caso coñecese como caipirissima) ou vodka (caipiroshka). Nalgúns lugares prepárase con azucre moreno en vez de branco. Existe unha variante na que se engade granadina para que adquira un sabor de amorodo. Outras inclúen, por exemplo, unha parte de zume de piña, unhas gotas de limón por cada parte de cachaça e incluso hai quen se atreve a substituír este  zume de limón por zume de coco. 

A mellor época para tomar a caipirinha é o verán xa que a súa frescura evoca as praias de Brasil. Porén, non hai que deixarse enganar polo seu sabor suave porque se trata dunha bebida de alto contido alcohólico que se debe consumir moderadamente.