Repsol YPF

O marisco conta cun bo número de adictos que gozan como nunca dos seus encantos ao chegar o Nadal. É este un momento do ano no que se adoita tirar a casa
pola ventá no que delicias gastronómicas se refire e, polo tanto, a ocasión ideal
para que non falte na mesa. Tamén é probábel que mentres se goza do seu sabor, case ninguén teña en conta cal é a súa composición nutricional, que vantaxes achega
á saúde ou se é necesario controlar o seu consumo. Sen que estas cuestións sirvan para restar encanto ao feito de comer unha boa centola, non está de máis saber que se agocha baixo a súa cuncha.

Crustáceos e bivalvos
En primeiro lugar, podemos falar de distintos tipos de marisco. Por un lado están os crustáceos, familia que inclúe as gambas, os lagostinos, as cigalas, os cangrexos, a centola, o boi, a lagosta, etcétera. Por outro, os chamados bivalvos, é dicir, aqueles que teñen cuncha: ameixas, mexillóns, berberechos, ostras, entre outros. Tanto uns como outros son moi ricos en sales minerais, sobre todo ferro, cinc, potasio e iodo, aínda que as concentracións varían segundo cada especie.

Respecto á función de cada un destes minerais no organismo, o potasio está considerado como un depurativo que participa no equilibrio hídrico do corpo e no bo estado do músculo cardíaco. Pola súa banda, o ferro intervén na absorción da vitamina B12 e resulta imprescindíbel para a formación de hemoglobina, mentres que o iodo inflúe no crecemento do cabelo e das uñas, e é básico para o correcto funcionamento da glándula tiroide. Finalmente, o cinc actúa como antioxidante para atrasar o envellecemento celular e o fósforo participa na formación da estrutura ósea do organismo.

Cargados de vitaminas
Sen saír do campo dos micronutrientes, o marisco tamén contén vitaminas importantes. É o caso da A e as do grupo B. A escaseza da primeira tradúcese en problemas cutáneos, xa que proporciona elasticidade á pel, así como en dificultades na visión; mentres que as vitaminas B2, B6 e B12 están directamente relacionadas co metabolismo dos hidratos de carbono, das graxas e das proteínas.

Precisamente estas últimas están presentes en boas cantidades no marisco, que, en cambio, non é especialmente rico en graxas. Contén poliinsaturadas (ácidos omega 3), unha variedade que está considerada como saudábel. É certo que a proporción entre proteínas e graxas resulta máis favorábel nos mariscos de cuncha que, sendo nutritivos, engordan menos. Igualmente posúen concentracións axustadas de colesterol, un compoñente que si se acha de forma elevada nos crustáceos, os cales deben tomarse con moderación se se sofre algún trastorno relacionado con el.

Se a riqueza en proteínas do marisco resulta vantaxosa para case todo e todos, xa que axudan á formación e rexeneración dos tecidos do organismo, pode ser un problema para os que padezan ácido úrico. Como acontece coas carnes vermellas ou os peixes azuis, non convén abusar deles. O que si resulta unha calidade positiva para todo o mundo é a súa achega calorífica:só unhas 100 calorías como media por cada 100 gramos de produto.

Sen perder as súas propiedades
Outra vantaxe do marisco é que a súa elaboración adoita ser sinxela e moi respectuosa coa súa composición nutricional. Normalmente, os bivalvos cómense ao vapor, técnica que apenas altera o seu sabor e as súas doses de vitaminas e minerais. Outras variedades prepáranse cocidas, pero cuns tempos de fervido bastante curtos. Dende logo, por saúde e tamén por padal, é mellor empregar estas formas de cociñado xunto a aliños como vinagretas ou receitas de ensaladas verdes ou de pasta.

Frescos, máis sans
Unha cuestión importante para gozar do marisco é adquirilo con todas as garantías de frescura e coa certeza de que pasou todos os controis sanitarios pertinentes. Os bivalvos deben comprarse vivos, sen roturas na cuncha, e consumir só os que se abran durante o cociñado. Os crustáceos, que se poden adquirir vivos ou cocidos, han de mostrar boa cor, estar tersos e debe notarse certa resistencia á hora de separar a casca da carne. Hoxe en día, existe un bo control para que cheguen sen ningún tipo de contaminación aos mercados, aínda que unha vez na casa, é imprescindíbel gardalos no frigorífico e consumilos enseguida ou conxelalos.