Repsol YPF

 
Os asturianos son lambóns, aínda que eles non o recoñezan -sorprenderanse se calquera foráneo llelo advirte-. Só hai que ver o número de confeitarías que existen nesta zona, cuxa fama se estende de boca a orella. Non só saben que as marañuelas, esas galletas doces de formas caprichosas son típicas de Candás e Luanco, senón que seguramente indicarán ao que lles pregunte o mellor lugar para adquirilas.
 
As sobremesas asturianas, o mesmo que os queixos da zona, teñen múltiples versións locais e case sempre hai que desprazarse uns quilómetros para probar os mellores. Non obstante, a calidade media é boa e se o arroz con leite se pode tomar en diversas rexións de España, aquí se converte en crema, porque a proporción é dunha cunca de café de arroz por litro de leite, o que require unha cocción prolongada ata que o gran se abre, solta o amidón e espesa o leite que, convenientemente adozado e aromatizado con canela e pel de limón, case sempre se cobre cunha capa moi fina de azucre queimado, antes co ferro da cociña de carbón e hoxe con queimadores eléctricos, tan habituais na rexión como en Cataluña.
 
O touciño de ceo, un flan moi fino, a base de xemas de ovo e azucre, é típico de Grado, dende onde se exporta a toda España sen perder a finura dos feitos artesanalmente. Entre as xoias dos doces asturianos atópanse as casadielles de noz. Son unha especie de empanadillas alongadas cun recheo de noz, azucre e anís doce, nunha masa similar á dos canutillos vascos, que se doura en aceite quente. Tamén hai unha versión máis moderna na que o follado substitúe a masa de fritura, perdendo así a sobremesa as súas raíces rústicas sen perder o seu interese gastronómico. E, entre as sobremesas máis antigas, non hai que esquecer os frisuelos, unhas filloas que se preparan en Carnaval xunto cos picatostes que é o nome que reciben aquí as torradas.
 
Os carbayones son unha creación da confeitaría Camilo de Blas, que se atopan en todas as confeitarías asturianas. Son unhas barcas pequenas de follado con crema de améndoa, baño de xema e fondant que, a pesar da súa contundencia, son unha delicia. A Charlota de Xixón é unha torta xeada con biscoito, crema e cuberta de chocolate que bordan na Confeitaría La Fe, de Xixón que é sobremesa obrigada en moitos restaurantes. Os consejos paserinos, típicos de Mieres, son unhas rosquillas dunha masa quebrada doce enriquecida con leite que se cocen no forno. Co nome de suspiros coñécese a unha gran variedade de doces que se distinguen polo apelido, xa sexa de gruiñispos (torresmos) no occidente de Asturias; os de Cudillero, rebozados en azucre, ou os de Palleiros, fritos e rebozados en azucre glasé.
 
A torta máis típica de Asturias, a de toda a vida, é a torta de améndoa, unha tartaleta feita con follado ou masa quebrada doce e rechea dunha mestura de ovo, améndoa e xarope. É tan popular que o mesmo se fai nas aldeas que nas cidades, e sempre se pode adquirir nas confeitarías. Tamén nelas se atopan as teclas, rectángulos de follado con piñóns e un bañado branco, tan populares como o biscoito imperial, feito de manteiga, con forma de cake e fondant, así como as princesitas, biscoitos de xema do tamaño dun botón e recheos dun baño de xema, e cubertas de fondant. ¡Son únicas!
 
Confitería La Playa
Corrida 61
Xixón

 
Camilo de Blas
Jovellanos 7
Oviedo