Repsol YPF

 
Cando Hernán Cortés chegou a México, descubriu que os indíxenas utilizaban como moeda unhas contas ou sementes procedentes dunha árbore autóctona. As mesmas sementes utilizábanse para preparar unha infusión, o xocoatl, que aromatizaban con especias e que causou a admiración de Cortés porque unha soa cunca desa bebida fortalece tanto un soldado que pode camiñar todo un día sen necesitar outro alimento.
 
En 1520 chegaron a España as primeiras sementes de cacao que, polo seu gusto amargo, non tiveron moito éxito. Probouse a combinalo con distintas especias, pero só cando se adozou a infusión con azucre e mel, o chocolate obtivo unha aceptación unánime, e dende o noso país estendeuse ao mundo enteiro.
 
Existen tres grandes variedades de cacao que foron sufrindo segundo a técnica e o chan de cultivo. O Crioulo é orixinario de México, aínda que tamén se produce en Venezuela, Colombia, Nicaragua, Madagascar e Sri Lanka. É escaso e moi apreciado. O cacao chamado Forasteiro procede na súa maioría de África, aínda que tamén hai algo en Indonesia. Supón o 85% da produción mundial, ten un sabor forte pero sen finura. A variedade Trinitario é unha mestura das dúas anteriores, destaca polos seus aromas complexos e intensos e ten a resistencia do Forasteiro e a finura do Crioulo. Como os cacaos máis finos, procede de Centroamérica.
 
Non obstante, co chocolate acontece como cos grandes coñacs e champañas, o seu éxito está na atinada combinación das distintas variedades aproveitando o mellor de cada unha ata conseguir a combinación perfecta, sen esquecer o necesario equilibrio co resto dos ingredientes que converten o cacao en chocolate e cuxa fórmula garda celosamente cada mestre chocolateiro.
 
O chocolate en España tivo unha aceptación masiva e non había español do século XIX que non almorzase, merendase e ata cease unha cunca de chocolate sen esquecer os trasnoitadores que temperaban o estómago, tras unha noite de excesos, cun chocolate con ou sen churros, costume que esta aínda vixente no século XXI.
 
Contra 1777, empezouse a fabricar chocolate mecanicamente en Barcelona, e tal honra correspondeulle a un español chamado Fernández, Fabricante de chocolate da Madama a Delfina e dos Príncipes e Señores da Corte. Pero a revolución veu da man de Conrad Van Hauten, que deseñou unha prensa que permitía retirar parte da manteiga de cacao, sen perder a apreciada teobromina, responsábel de efecto euforizante do chocolate. A partir dese momento, chegou o chocolate con leite, con améndoas, abelás e moitas outras delicias, ata acadar tal variedade de sabores, texturas e aromas case imposíbeis  de cuantificar.
 
Un bo chocolate debe presentar un aspecto liso e uniforme, brillante, de cor marrón escura avermellada cando é puro e cun ton de mel escuro cando leva leite. Unha cor moi clara denota maior cantidade de azucre e menos de cacao. O aroma debe ser intenso e profundo e a súa textura cremosa, pero sen gusto a graxa, con corte limpo. Convén lembrar que o chamado chocolate branco non contén cacao, senón unha mestura de manteiga de cacao e azucre.
 
A pesar da súa mala fama como alimento engordante é un produto moi rico en vitaminas, minerais, proteínas, hidratos de carbono e a enerxizante teobromina que actúa como estimulante do sistema nervioso. O que o converte nun alimento moi axeitado para nenos, persoas que sofren de anemia, anciáns sen problemas dixestivos, deportistas e persoas que realizan grandes esforzos físicos.
 
Para apreciar o seu sabor, abonda poñer un anaco de chocolate na lingua e deixar que se funda lentamente contra o padal. Advertimos que a experiencia crea adicción.